Vandaag zit ik diep in hoofdstuk V. Belangrijke gebeurtenissen staan op stapel en ik verwacht vandaag nog toe te komen aan een tocht door geheime tunnels. Een van mijn katten, Lucy, zit naast me op het raamkozijn.
Plotseling worden we opgeschrikt door luid prehistorisch gekrijs en zie ik uit mijn ooghoek een grote meeuw op me afkomen. Hij doet een schijnaanval naar ons. Dat kan toch niet waar zijn? Maar ja hoor, hij doet het nog een keer of drie. De ene keer scheert hij vlak langs het raam, dan weer vliegt hij recht op ons af om net voor het raam af te buigen. Bizar. Misschien heeft hij de pest in omdat het giet van de regen. Het valt me op dat hij de enige vogel is die zich laat zien en horen.
Inmiddels is hij gestopt met aanvallen, maar hij blijft onophoudelijk krijsen en mekkeren. Lucy was eerst gebiologeerd, maar heeft nu toch wat afstand genomen. Ja meid, Leiden is een stad van meeuwen. Wen er maar aan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten