Vandaag schrijf ik pas mijn tweede bericht. Da's nie best. Ik moet nog even wennen aan het bloggen. Sinds mijn laatste bijdrage zijn er belangrijke dingen gebeurd.
Allereerst had mijn betaalde werk nog een slepend financieel staartje, maar sinds vorige week heb ik zowaar enkele achterstallige betalingen binnengekregen en adem ik een stuk rustiger. Als iedereen woord houdt komen er snel nog andere betalingen aan en kan ik mijn boek schrijven zonder schuldgevoel.
Een andere ontwikkeling is het afronden van hoofdstuk IV. Tot nu toe waren alle hoofdstukken verrassend gelijk van lengte, tussen de vijfenhalf en zesenhalf duizend woorden, maar omdat hoofdstuk IV eindigt met een cliffhanger is het korter.
Het schrijven blijft me verbazen. Dit boek heeft een aanloop van een paar jaar gehad waarin het verhaal langzaam fermenteerde. Eind vorig jaar ben ik begonnen met het maken van wat ik noem een stappenplan. Daarin heb ik het hele verhaal stap voor stap in elkaar gepast en beschreven. Ik dacht dat het schrijven van het boek eenvoudigweg het aan elkaar lassen van die stappen was, maar niets blijkt minder waar. Een paar voorbeelden: een gebeurtenis die in het stappenplan in twee zinnen werd gevangen, bleek een heel hoofdstuk te worden (hoofdstuk III), toevallig gekozen bijzaken blijken later een sleutelrol te gaan vervullen en moeilijk in te passen passages komen onverwacht en op natuurlijke wijze in een dialoog tussen personages ter sprake. Verbazingwekkend en heerlijk.
Net als elke andere schrijver hoop ik dit fulltime en voor de rest van mijn leven te kunnen blijven doen, maar ik ben ook een realist, jammer genoeg. Ik weet dat het maar voor weinigen is weggelegd en dat ik in de loop van volgend jaar waarschijnlijk weer op jacht zal moeten naar opdrachtgevers. Maar nu mag ik even dromen en nu ben ik even fulltime schrijver.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten